Zależy nam, aby system opieki nad pacjentami z czynną chorobą nowotworową lub będących w okresie obserwacji mógł przynieść maksymalnie najlepsze efekty wynikające z jego wprowadzenia. Jako PTO mamy duże możliwości współpracy z różnymi specjalistami przy realizacji zadań organizacyjnych w systemie opieki zdrowotnej, jak i związanych z celami statutowymi PTO (m.in. upowszechnianie informacji o nowoczesnych metodach leczenia nowotworów i aktualnych rekomendacjach onkologicznych).
PTO blisko spraw bieżących
PTO działa na rzecz poprawy dostępności specjalistów, gdyż sprzyja to przyspieszeniu ścieżki leczenia. Jedna z sekcji Towarzystwa zaangażowana jest w organizację opieki nad pacjentami onkologicznymi po zakończonym leczeniu. Dotychczas najczęściej pozostawali oni pod opieką placówek onkologicznych, ale wielu mogłoby przejść pod opiekę lekarzy POZ – bez uszczerbku na jakości tej opieki. Byłoby to korzystne dla pacjentów (mniej dojazdów i czekania w kolejce na wizytę) oraz dla onkologów i ośrodków onkologicznych, gdyż zwiększyłaby się ich dostępność dla pacjentów ze świeżo rozpoznanym nowotworem bądź będących w trakcie diagnozowania choroby nowotworowej. Tu jednak konieczne jest określenie, przy jakim stopniu zaawansowania nowotworu chorzy trafialiby ewentualnie pod opiekę lekarzy rodzinnych oraz co pacjenci mogliby bezpiecznie zrobić we własnym zakresie. Te działania wiążą się z planowanym na 1 stycznia 2027 r. wdrożeniem w całym kraju karty DiLO.
PTO stale działa w kierunku edukowania – również personelu lekarskiego. Co roku organizujemy Forum Polskiej Onkologii, a raz na cztery lata – Kongres Onkologii Polskiej (najbliższy odbędzie się w 2028 r. w Warszawie). Współdziałamy też z organizatorami różnych akcji informacyjnych, skierowanych także do pacjentów, dlatego udzielamy swojego patronatu i wsparcia merytorycznego w tego typu działaniach.
Staramy się też być najbliżej jak to możliwe bieżących spraw i problemów związanych z onkologią w różnych rejonach kraju – dzięki istnieniu oddziałów terenowych PTO, których działanie jest dla Zarządu Głównego bardzo ważne.
Usprawniać i unowocześniać polską onkologię
Wiele działań w polskiej onkologii trzeba skoordynować ze zmianami zachodzącymi w systemie opieki zdrowotnej. Włączamy się w to – głos naszego środowiska jest obecny w dyskusjach nad wprowadzaniem w życie określonych rozwiązań. W ciągu ostatnich lat znacząco zmniejszyliśmy dystans między możliwościami onkologii w Polsce i w krajach Europy Zachodniej. Brakuje nam jeszcze kilku rzeczy, niemniej onkologia jest już u nas na tak dobrym poziomie, że znajduje to odzwierciedlenie w danych epidemiologicznych – mimo wzrostu zachorowalności na różne typy nowotworów poprawiają się wyniki leczenia mierzone czasem przeżycia pacjentów, także nawrotowych czy z chorobą o wysokim stopniu zaawansowania.
Problemem pozostaje dostępność doświadczeń onkologicznych. Jest wiele do zrobienia, m.in. w kwestii dystrybucji chorych bądź rozmieszczenia specjalistycznych ośrodków onkologicznych, co zapewni odpowiedni dostęp do wysokospecjalistycznej opieki (obecnie jest on nierównomierny). Konieczne jest też usprawnienie samego leczenia onkologicznego oraz usystematyzowanie w skali kraju terapii konkretnego nowotworu w określonym stopniu zaawansowania, aby leczyć zgodnie z aktualnymi rekomendacjami. Istnieją jednak indywidualne sprawy związane z konkretnym pacjentem (np. choroby współistniejące, stan sprawności chorego) nie dające się opisać rekomendacjami, lecz o decydującym wpływie na leczenie. Dlatego konsylium wielodyscyplinarne podejmujące decyzję o sposobie leczenia powinno patrzeć nie na chorobę nowotworową u pacjenta, lecz na pacjenta z jego konkretnymi problemami.
Kolejnym wyzwaniem jest leczenie młodych chorych – trzeba podejmować działania, dzięki którym zapewni się im po zakończeniu leczenia onkologicznego możliwość posiadania własnego potomstwa. Nowego podejścia wymaga też personalizacja leczenia onkologicznego, bo często dochodzi do jej „spłaszczenia”, czyli do dopasowania jedynie odpowiednich leków celowanych na podstawie badań molekularnych, podczas gdy wymagane jest też uwzględnienie indywidualnych potrzeb chorego – społecznych, rodzinnych – i wpływu terapii na jakość jego życia, co jest bardzo istotne szczególnie u pacjentów kierowanych na przewlekłe leczenie onkologiczne.
Wiele do zrobienia jest wciąż w obszarze profilaktyki. Świadomość społeczeństwa się poprawia, ale zależy nam na: wzmacnianiu sygnału o roli zapobiegania, przełamywaniu barier, takich jak strach, wstyd, które powodują, że unikamy badań, i poprawie oferty i dostępności badań profilaktycznych.










